تبلیغات
نیروی هوایی ایران (iranianairforce) - مطالب مطالبی در باره موشکها و بمبها

http://www.30cd.biz/upload_pic/1319300980.gif

Microsoft Flight Simulator

بازی فوق العاده شبیه ساز پرواز

این بازی فقط برای کودکان نیست شما یا هر سنی می توانید

 لذت خلبانی را در محیط مجازی بچشید

اگر تا به حال پرواز برایتان یک رویا بوده است با وجود این نرم افزار

 دیگر این یک رویا نیست نرم افزار شبیه ساز پرواز در محیطی

 کاملا شبیه سازی شده و واقعی

پرواز واقعی و هیجان را تجربه کنید

http://www.30cd.biz/upload_pic/1319295885.jpg


قیمت:8000 تومان            تعداد:2 دی وی دی اورجینال

     


موشک اشکوال

سه شنبه 2 خرداد 1385  06:05 ق.ظ

نوع مطلب :مطالبی در باره موشکها و بمبها ،

بازدید ::

 





سید احسان صدر




در سال 1995، خبرهایی منتشر شد مبنی بر اینكه روسها یك موشك زیرسطحی غیرهدایت شونده توسعه داده اند كه سرعت آن به طور فوق العاده ای از سرعت موشك های دیگر این رده بیشتر است و هیچ نمونه مشابه غربی نیز ندارد. از همان هنگام از این موشك با عنوان اشكوال، در منابع نام برده شد. ویژگی مورد توجه این موشك سرعت فوق العاده بالای آن در نزدیك شدن به هدف است كه عملاً شانس زیادی برای شناورهای سطحی و زیرسطحی برای فرار از این موشك باقی نمی گذارد.


این موشك را می توان در دسته اژدرهای روسی كلاس BGT طبقه بندی نمود. این سیستم تسلیحاتی احتمالاً در اوایل دهه 90 میلادی طراحی شده و به تولید رسیده ودر سال 1995 كه علنی شده چندین سال از به خدمت گرفته شدن آن می گذشته است.


آغاز كار بر روی این سیستم تسلیحاتی به دهه 1960 میلادی برمی گردد. درآن زمان به موسسه تحقیقاتی NII-24 به سرپرستی میخائیل مركولوف، ماموریت داده شد تا برای مقابله با زیردریایی های هسته ای دشمن متخاصم، بر روی یك موشك زیر سطحی فوق سریع مطالعه كند. این موسسه بعدها با ادغام در چندین موسسه تحقیقاتی دیگر به سازمانی تبدیل شد كه اكنون «گروه تولیدات علمی Region» خوانده می شود. تحقیقات گسترده این مجموعه تحقیقاتی بر روی مسئله «كاویتاسیون» باعث شد تا این مجموعه بتواند به ساخت موشكی فوق سریع و منحصر به فرد دست بیابد.


مدل اولیه موشك اشكوال، غیرهدایت شونده بود كه به نظر می رسد یك ضعف برای این موشك محسوب می شود. گرچه این ویژگی، موشك را از خطر جم شدن (Jamming) مصون نگه می دارد. با این وجود روس ها اعلام كرده اند كه مدل هدایت شونده این موشك را نیز توسعه داده اند كه برای این منظور پس از آنكه مسیری را با سرعت زیاد طی نمود، سرعت خودرا كاهش می دهد تا موقعیت هدف را شناسایی و به سمت آن، مسیر خود را تصحیح نماید (هدایت آشیانه یابی).


پس از سال 1995، كه روس ها در نمایشگاه دفاعی ابوظبی مدل غیرهدایت شونده اشكوال را به نمایش درآوردند كار را بر روی توسعه یك مدل پیشرفته تر از این موشك ادامه دادند كه اولاً از سرجنگی غیرهسته ای (معمولی) برخوردار بود و هم قابلیت هدایت و ردیابی هدف را داشت و بدین ترتیب به نحو قابل ملاحظه ای كارایی آن نسبت به مدل بیشین افزون تر بود. روسها اولین بار این مدل را در سال 1998 آزمایش كردند.


شركت سازنده این موشك، مدلی صادراتی از آن را نیز توسعه داده و آن را اشكوال ای نامگذاری كرده است. روسیه این موشك را در نمایشگاه دفاعی ابوظبی در سال 1999 عرضه كرده و بازاریابی آن را آغاز نمود. این مدل به گونه ای است كه پیش از پرتاب آن لازم است تا موقعیت هدف و سرعت و جهت حركت آن به اتوپایلوت (سیستم كنترل خودكار) موشك داده شود.


پس از آن موشك پرتاب شده و به عمق بهینه خود می رود. سپس موتورها را روشن كرده و به سمت هدف روانه می شود. نكته قابل توجه در این مدل آن است كه این مدل مجهز به سیستم هدایت آشیانه یاب نیست.


امریكایی ها در سال 2000 تلاش كردند تا با استفاده از عوامل امنیتی و جاسوسی خود به تكنولوژی و اطلاعات این موشك دست پیدا كنند. ماجرا از این قرار بود كه در آوریل سال 2000 میلادی سرویس امنیتی فدرال روسیه یك بازرگان آمریكایی به نام پوپ را دستگیر و متعاقب آن اعلام نمود كه فرد مزبور تلاشهایی در جهت سرقت اطلاعات محرمانه علمی از روسیه داشته است. وی كه افسر بازنشسته نیروی دریایی بود عمده تلاش خود را بر روی دستیابی به اطلاعات مربوط به تسلیحات دریاپایه متمركز كرده بود.


اندكی بعد سرویس امنیتی روسیه اعلام كرد كه پوپ تلاش كرده تا به نقشه های موشك اشكوال دست پیدا كند و وی در حالی دستگیر شده كه در یك جلسه غیررسمی با یك دانشمندان روسی كه در ساخت این موشك سهیم بوده ملاقاتی داشته است.


بلافاصله پس از دستگیری پوپ شخص دیگری به نام «دانیل هاوارد كیلی» در روسیه بازداشت شد. كیلی در آن زمان رئیس یك مركز تحقیقاتی در آمریكا بود كه سالهای متمادی در زمینه توسعه اژدرهای متفاوت فعالیت داشت. طبق ادعای منابع امنیتی روسیه پروفسور كیلی به مسكو آمده بود تا برای گرفتن اسناد «اشكوال» به «پوپ» مشاوره فنی دهد.


اظهارات كیلی به عنوان شاهد مورد استفاده روسها قرار گرفت و وی پس از اثبات ادعای منابع امنیتی روسیه به آمریكا بازگردانده شد. پوپ پس از 8 ماه حبس و با وجود محكوم شدن به 20 سال حبس با نظر مساعد «ولادیمیرپوتین» به خاطر ملاحظات انساندوستانه آزاد شد. وی مبتلا به سرطان استخوان بود.


منابع امنیتی ایالات متحده ادعا كرده اند كه موشك اشكوال مدل اولیه كه از سرجنگی هسته ای بهره می گیرد یك موشك انتحاری است. چرا كه هم هدف و هم زیردریایی كه موشك از آن شلیك می شود با هم از بین می روند. البته روسها این ادعا را رد كرده اند با استناد به این موضوع كه ساختار دوجداره مستحكم زیردریایی های روسی توانایی تحمل موج فشاری شدید ناشی از انفجار هسته ای زیر آب را دارد.




مشتریان:


طبق گفته منابع روسی، در اواسط دهه 50 میلادی حدود 40 فروند از این موشك از نوع صادراتی آن (اشكوال-ای) با سرجنگی متعارف به چین تحویل داده شد.




 


مدلهای مختلف موشك اشكوال


الف-مدل اولیه:


این مدل همانطور كه گفته شد غیرهدایت شونده است. از سرجنگی هسته ای برخوردار بوده و بردی در حدود 16(؟) كیلومتر دارد.


ب-مدل بهبودیافته:


این مدل همان مدل اولیه است كه از سرجنگی متعارف درآن استفاده شده و سیستم هدایت بر روی آن نصب شده است.


ج-اشكوال-ای:


مدل صادراتی موشك اشكوال كه به جای سیستم هدایت از یك اتوپایلوت بهره می گیرد و لازم است قبل از شلیك، موقعیت، سرعت و جهت حركت هدف به آن داده شود. این مدل دارای سرجنگی معمولی بوده و مشخصات فنی آن در قسمت مشخصات فنی موشك در همین نوشتار آمده است.



مدلهای دیگر:


اطلاعات بسیار اندكی از ادامه تحقیقات بر روی این موشك تاكنون منتشر شده است. شایعات، سرعت این موشك را حتی تا 720 كیلومتر بر ساعت نیز عنوان می كنند و حتی برخی منابع برد مدل بهبود یافته این موشك را تا 100 كیلومتر نیز ذكر نموده اند. به هرحال اطلاعات رسمی و منتشر شده ای در این رابطه موجود نیست.




مشخصات فنی موشك:


اشكوال یك موشك زیرسطحی سوخت جامد است كه با بهره گیری از پدیده سوپركاویتاسیون قادر است با سرعتهای بسیار بالایی (3 تا 4 برابر اژدرهای معمولی) به سمت هدف روانه شود.


این موشك با تولید حبابهای بخار كه از نوك دماغه و پوسته خود خارج می كند لایه ای از گاز در اطراف خود شكل می دهد و بدین ترتیب خود را از تماس مستقیم با آب و پسای قابل ملاحظه ناشی از آن دور می كند.


این موشك قابلیت پرتاب از روی شناور و یا زیردریایی در عمق 100 متری را دارد. با سرعت حدود 50 نات (93 كیلومتر بر ساعت) كپسول پرتاب خود را ترك می كند. با فرو رفتن در آب و رسیدن به عمق مناسب، موتور خود را روشن كرده و به سمت هدف راهی می شود.


از چالش های فنی توسعه چنین موشكی می توان به كاویتاسیون اشاره نمود كه لازم است میزان حبابهای كاویتاسیون برای حفظ و پایدار نگهداشتن لایه گاز اطراف موشك ونیز رسیدن به كمترین پسا كنترل شود. در همین رابطه توجه به تداخل گازهای خروجی از راكت و نیز سطوح كنترل موشك با لایه گاز ایجاد شده در اطراف آن، پیچیدگیهای این مساله را روشن تر می سازد. به ویژه زمان شروع به كار موتور و شرایط گذار (Transision) ناشی از آن از این حیث قابل توجه است.


سیستم هدایت چنین موشكی نیز با چالشهای خود روبرو است. تغییر محیط سیال اطراف موشك، شكست امواج و نیز سرعت خودموشك از مواردی است كه هدایت آن را با مشكلات عدیده ای مواجه می سازد.



 




كاویتاسیون چیست؟


زمانی كه فشار روی سطح كم فشار یك ملخ كه در حال چرخش در آب است از حدی پایین تر می رود یك فضا ی خلائی شكل می گیرد كه البته اصطلاحاً خلاء گفته می شود و در عمل خلاء كامل نیست. بلكه در این ناحیه فشار نسبت به فشار محیط كمتر می شود. در این ناحیه به جای آب، بخار آب دماغه و پوسته این موشك به بیرون تزریق می شود وبدین ترتیب موشك همواره در حبابی از بخار آب حركت می كند كه روشن است در این صورت پسای بسیار كمتری را به همراه خواهد داشت. این ایده اصلی بسیار ساده به نظرمی رسد ولی به خصوص هنگامی كه موشك قرار باشد تغییر مسیر دهد یا در معرض امواج قرا رگیرد و یا هنگامی كه موتور روشن می شود وهنوز به وضعیت پایدار نرسیده حفظ این حباب به شكلی پایدار كه از اثرات تداخل كمترین تاثیر را بپذیرد كار ساده ای نیست.



منبع

avia.ir


نوشته شده توسط: صمد | آخرین ویرایش:سه شنبه 2 خرداد 1385 | نظرات ()

موشک آمرام (AIM-120)

پنجشنبه 28 اردیبهشت 1385  06:05 ق.ظ

نوع مطلب :مطالبی در باره موشکها و بمبها ،

بازدید ::


موشک هوا به هوای میانبرد AIM-120 امرام که در بین خلبانان "Slammer" یعنی به هم کوبنده خوانده می شود موشک هوا به هوای نسل جدید و پیشرفته است که با توافق ایالات متحده و ناتو ساخته شده است. همتای این موشک R-77 اَدر می باشد ( البته برد R-77 بسیار بیشتر از AIM-120 است). امرام در بسیاری از کشور ها و بر روی جنگنده های مختلف استفاده می شود. مثلا بر روی F-4 های آلمان، F-16A/B های نروژ، یوروفایتر تایفون و تورنادو های نیروی هوایی انگلیس، F/A-18 و AV-8B+ سپاه تفنگداران آمریکا، F/A-18 و F-14 های نیروی دریایی آمریکا، F-15 و F-16 و F/A-22 های نیروی هوایی آمریکا، نیروی هوایی سنگاپور بر روی هواپیماهای F-5S/T و F-16C/D و در نهایت جنگنده های ساب گریپن سوئد نصب می شود. امرام قابل استفاده در تمامی شرایط آب و هوایی بوده و با برد حدود 32 کیلومتر دارای توانایی درگیری فامد می باشد که باعث اتکای ایالات متحده و اعضای ناتو به آن شده است. امرام بعنوان ادامه و جایگزین سری موشکهای AIM-7 اسپارو توسعه یافته که به مراتب چالاکتر، سبکتر و کوچکتر و دارای توانایی های بیشتر برای رهگیری هواپیماهای در ارتفاع پایین است. سیستم آشیانه یاب ( هومینگ) آن راداری فعال در پیوستگی با سیستم اینرسیایی می باشد که ارتباط موشک را با سیستم کنترل هواپیما (شلیک کننده) کمتر می کند. وقتی که امرام به هدف نزدیک شد سیستم راداری فعال، موشک را هدایت می کند. به خاطر همین به آن " شلیک کن فراموش کن" گفته می شود و در آن لازم نیست خدمه هدف را با قفل کردن مشخص کنند و همچنین امکان شلیک همزمان تعداد بیشتری بطور همزمان فرهم می شود. پروژه ساخت AIM-120 با توافق ایالات متحده و تعدادی از اعضای ناتو برای همکاری در ساخت موشک های هوا به هوا و استفاده از فناوری تولید آنها آغاز شد. طبق این قرارداد آمریکا ساخت موشک هوا به هوای میانبرد نسل آینده با نام امرام و اروپا ساخت موشک هوا به هوای کوتاهبرد نسل آینده با نام اسرام را بر عهده گرفت. در ادامه با فسخ این قرارداد اروپا توانست موشک میانبرد MBDA Meteor را بعوان رقیب AIM-120 طراحی کند و آمریکا هم به ارتقا AIM-9 سایدوایندر ادامه داد. در نهایت آمریکا با تکمیل AIM-120 امرام، آن را در سال 1991 عملیاتی کرد



حال حاظر سه مدل از امرام وجود دارد که همگی در نیروی دریایی و هوایی ایالات متحده استفاده می شود. AIM-120A مدل اولیه امرام است که دیگر تولید نمی شود. AIM-120B نمونه موفق و پر کاربرد امرام است که تحویل آن از سال 1994 شروع شده است. AIM-120C نمونه جدیدتر این موشک بوده که با حجم کمتر برای نصب در محفظه داخلی جنگنده پنهانکار F/A-22 رپتور ساخته شده است. AIM-120C از زمان معرفی ارتقا های چشمگیری کرده است. AIM-120C-6 دارای فیوز ( دستگاه تشخیص هدف) داخلی ارتقا یافته است. تکمیل مدلAIM-120C-7 در سال 1998 شروع شده و شامل تغییراتی در سیستم آشیانه یابی و دارای برد بیشتر ( که بطور دقیق بیان نشده است) است. این مدل در سال 2003 با موفقیت آزمایش شد و در حال عملیاتی شدن در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا برای جایگزینی جنگنده های F-14 با جنگنده های F/A-18E/F سوپر هورنت می باشد. در واقع برد بیشتر AIM-120C-7 برای جبران برد زیاد موشکهای AIM-54 فینیکس می باشد. AIM-120D برنامه ارتقا امرام است که در آن تقریبا تمام قسمتها تغییراتی اعمال خواهد شد که شامل 50 برد بیشتر و سیستم هدایت بهتر بوده که احتمال برخورد به هدف را افزایش می دهد. همچنین طرحهایی برای ساخت مدلی از امرام با موتور رم جت وجود دارد که FMRAAM نامیده می شود. هنوز معلوم نیست که آیا این مدل ساخته خواهد شد یا نه.



موشک AIM-120 دارای هدایت دو مرحله ای (زمانیکه از فاصله دور شلیک می شود) می باشد. هواپیما اطلاعات لازم را درباره محل هدف و جهت و سرعت در لحظه شلیک به موشک می دهد. موشک با اطلاعات دریافت کرده با سیستم ناوبری اینرسیایی (INS) به سمت هدف می کند. این اطلاعات می تواند بوسیله رادار هواپیمای شلیک کننده، هواپیماهای آواکس، از جنگنده های دیگر و یا توسط سیستم جستجو و پیگیری مادون قرمز (IRST) به موشک منتقل شود. اگر جنگنده شلیک کننده یا جانشین هدف را پیگیری و دنبال کنند اطلاعات به امرام منتقل شده و بدنبال هدف حرکت می کند. این تا زمانیکه امرام به فاصله مشخصی از هدف برسد ادامه پیدا می کند و بعد از رادار موشک فعال شده و سیستم آشیانه یاب آن به راداری فعال تغییر می کند. در این صورت خود موشک به جستجو و پیگیری هدف می پردازد. علاوه بر نمونه های هوا به هوا، مدل پرتاب شونده از زمین نیز وجود دارد که با موفقیت آزمایش شده است.


نوشته شده توسط: صمد | آخرین ویرایش:- | نظرات ()

موشک ضد تانک تاو

جمعه 5 اسفند 1384  01:02 ق.ظ

نوع مطلب :مطالبی در باره موشکها و بمبها ،

بازدید ::

                            

تاو (BGM71) موشکی است ضد تانک که برای انجام عملیات های ضد زره طراحی شده است.تاو را باید به جرات یکی از بهترین موشک های ضد تانک جهان نامید که تا به امروز بیش از 66000 فروند از ان به 44 کشور دنیا از جمله ایران صادر شده است.تاریخچه تاو به اواخر دهه 60 میلادی برمیگردد.زمانی که بیش از نیم میلیون تانک شوروی در کنار مرز های اروپای غربی صف کشیده بودند تا در صورت تبدیل جنگ سرد به جنگ گرم به داخل خاک کشور های عضو ناتو سرازیر شوند.در ان زمان کمپانی ریتیان امریکا دست به طراحی تاو زد.تاو در سال 1973 تحویل ارتش امریکا شد و همچنان نیز در حال تولید میباشد.

تاو به روش هدایت سیمی هدایت میشود.خود موشک تاو درون محفظه مخصوصی قرار دارد.در هنگام شلیک این موشک بالچه های خود را که شامل چهار عدد در عقب موشک و چهار عدد در جلوی موشک است را باز میکند.دو رشته سیم که از یک طرف به لانچر و از طرف دیگر به موشک متصل است وظیفه ی هدایت موشک را دارند.کاربر موشک که از درون سایت هدف گیری هدف را نشانه رفته است به وسیله همین دو رشته سیم که طولشان به اندازه برد موشک است فرامین اصلاح مسیر را به موشک منتقل میکند.از این لحاظ گهگاه به این سبک هدایت روش هدایت همزمان نیز گفته میشود.


تاو دارای انواع مختلفی است که شامل TOWA/C/D/E میباشد.TOWA یا بیسیک تاو اولین مدل این موشک دارای برد 3000 متر میباشد.در دیگر مدل های تاو از یک سرجنگی 2 مرحله ای که به صورت پشت سرهم منفجر میشود استفاده شده تا بتواند هر زرهی را نابود کند.البته موشک تاو بی عیب نیست.عدم هدایت خودکار و عدم توانایی کافی در شب و اب و هوای بد و نیاز به هدایت مستقیم کاربر از جمله عیب های تاو هستند.شاید همین مشکلات تاو نیروی زمینی امریکا را بر ان داشت تا موشک ضد تانک هلفایر AGM114 را برای هلیکوپتر های اپاچی توسعه دهد.با وجود این تاو به دلیل تعمیر و نگهداری اسان و قیمت کم همچنان موشک محبوبی است و در کشورهای زیادی چون امریکا و ایران و پاکستان و اسراییل و ترکیه و ژاپن و حدود 40 کشور دیگر همچنان خدمت میکند.

تاو را میتوان از انواع تجهیزات زمینی چون تانک و نفربر و جیپ و حتی از روی زمین شلیک کرد.علاوه بر اینها تاو از هلیکوپتر های زیادی چون کبرا و فنک و MD500 و چند هلیکوپتر دیگر قابل استفاده است.معمولا هر هلیکوپتر میتواند 4 تا 8 موشک تاو را حمل کند.از تاو در درگیری های نظامی بسیاری استفاده شده که مهمترین انها جنگ ایران و عراق و جنگ خلیج فارس 1991 و 2003 میلادی و حمله نظامی امریکا به افغانستان و درگیری های بالکان 1999 است.

منتظر نظرات شما هستیم


نوشته شده توسط: علیرضا | آخرین ویرایش:سه شنبه 3 شهریور 1388 | نظرات ()

برچسب ها: موشک ضد تانک تاو ،

موشک سطح به هوای سام ۷

سه شنبه 18 بهمن 1384  11:02 ق.ظ

نوع مطلب :مطالبی در باره موشکها و بمبها ،

بازدید ::

......................................................به نام خدا...........................................................

پس از جنگ جهانی دوم و با ورود به عرصه ی هواپیماهای سریع جت ساقط کردن و مقابله با نیروی هوایی مهاجم همواره یکی از دغدغه های ارتش ها و خصوصا نیروهای زمینی بوده است.در این بین طراحی و ساخت انواع مسلسل های صد هوایی تا حدودی پاسخگوی این نیاز شده ولی قطعا هیچ مسلسل ضد هوایی را نمیتوان از نقطه نظر عملکرد با موشک های ردیاب مقایسه کرد.


Image 


بدرستی نمیشود مشخص کرد که اولین بار کدام کشور دست به طراحی و ساخت موشکهای سطح یه هوایی زد که قابلیت شلیک به صورت انفرادی را دارا باشند.بسیاری بر این باورند که موشک سطح یه هوای سام 7 روسی مانند رقیب خود چشم قرمز که در میان نیروهای عضو پیمان ناتو جا خوش کرده بود توانست به موشک انفرادی سطح به هوای اصلی نیروهای عضو پیمان ورشو و دیگر هم پیمانان شوروی تبدیل شود.استرلا یک موشک انداز سبک و قابل حمل انفرادی بود که میتوانست توسط یک نفر شلیک شود.این سلاح حتی واحد های کوچک پیاده نظام را قادر میسازد تا با هلیکوپتر ها و هواپیماهای ملخ دار و حتی جت های کند درگیر شود.مدل SA-7a  یا (gk32m strela2) در سال 1968 وارد خدمت شد ولی طولی نکشید که با مدل جدیدتر یعنی SA-7b تعویض شد.



 

مدل دوم که در تیراژ کثیری تولید شد دارای خرج قویتری بود که سرعت و شتاب و همچنین برد موشک را افزایش داده بود.مدل SA-7a دارای بردی معادل 6/3 و ارتفاع عملیاتی معادل 20 تا 1500 متر بود.سرعت راکت آن نیز معادل 4/1 ماخ بود.در مدل SA-7b برد عملیاتی سلاح به 2/4 کیلومتر افزایش پیدا کرده بود همچنین ارتفاع عملیاتی ان به 2300 متر رسیده بود.سرعت مدل بهینه سازی شده نیز از 4/1 ماخ در مدل اولیه به 75/1 ماخ افزایش پیدا کرده بود.هر دو مدل SA-7a  و SA-7b مجهز به سیستم ردیابی مادون سرخ هستند و معمولا بر روی موتور هواپیما یا هلیکوپتر که از خود اشعه ی مادون سرخ متثاعد میکنند قفل کرده و ان را انقدر دنبال میکند تا به ان برخورد کرده و هدف را منهدم سازد.این سیستم هرگز جای خود را به سایر سیستمهای ردیابی رادیویی که از ظریب اطمینان بالاتری برخوردارند نداد.موشک انداز استرلا خالی از اشکال نبوده چنانچه دریاب مادون قرمز ان علی رغم داشتن فیلتری مخصوص که برای جذب پارازیتها و امواج مادون قرمز اضافی در نظر گرفته شده بود چندان دقیق عمل نمیکرد و گاها منابع حرارتی دیگر را با اگزوز هواپیما اشتباه گرفته و به تعقیب ان میپرداخته به طوری که در زمان جنگ ایران و عراق هم چندین بار به جای قفل کردن روی هواپیمای عراقی روی اشپزخانه های صحرایی ایران قفل کرد و باعث به شهادت رسیدن تعدادی از نیروهای ایرانی شد.

در هر حال موشک انداز سام 7 حد اقل برای فراری دادن هواپیماهای بمب افکن و جنگنده از ارتفاع پایین و راندن انان به ارتفاع بالاتر موفق بود.نا گفته نماند که در ارتفاعات بالاتر سیستم های پیشرفته تر ضد هوایی ترتیب هواپیماهای دشمن را میدادند.موشک انداز سام 7 بیشتر در درگیری با هلیکوپتر ها و هواپیماهای ملخ دار موفق بوده که با سرعت کمتری پرواز میکردند.


Image 


موفقیت های بدست امده در میادین جنگ:

در جنگ ویتنام تعداد زیادی از هواپیما ها و هلیکوپتر های امریکایی هدف موشک های سام 7 قرار گرفته و ساقط شدند.

نیروی هوایی کشور پرتغال یکی از قربانیان  کاربرد موشک های سام 7 توسط شورشیان افریقا بوده.شورشیان کشور موزامبیک توانستند تعداد زیادی از هواپیماهای ملخ دار ضد شورش امریکایی تی-6 که در اختیار نیروی هوایی پرتغال بود را نابود کنند.

گسترده ترین طیف کاربرد موشک های سام 7 را میتوان جنگ رمضان میان اعراب و اسراییل دانست.تعداد زیادی از هواپیماهای بمب افکن اسراییل توسط این موشک ها ساقط شدند.

گفته میشود که اعراب بیش از 4000 فروند از این موشکها را بسوی هواپیماهای اسراییلی شلیک کرده ند که در این میان تنها 17 فروند از هواپیماهای اسراییلی ساقط و 30 فروند دیگر بشدت اسیب دیدند.این امر یکی دیگر از نقاط ضعف موشکهای سام 7 را نمایان میکند که همانا نداشتن یک کلاهک جنگی نوثر است.البته همان طور که گفته شد مزیت اصلی این موشک راندن هواپیما به ارتفاع بالاتر و دور کردن انها از اهداف زمینی است.مصریها از این تاکتیک جنگی به خوبی استفاده کردند و پس از فراری دادن هواپیماهای اسراییلی به ارتفاعات بالاتر انها را با مسلسلهای صد هوایی FLAK و موشک های ضد هوایی روسی هدف قرار داده و منهدم میکردند.


Image 


موشک  استرلا شالوده دفاع ضد هوایی انفرادی ارتش سرخ شوروی و ارتشهای عضو پیمان ورشو را تشکیل داده بود.جواز ساخت این موشک به بسیاری از کشور های هم پیمان شوروی صادر شده است.بسیاری از گروههای چریکی و تروریستی مثل طالبان و القاعده و ببرهای تامیل را میتوان در لیست مشتریان این سلاح جا داد.متاسفانه هواپیماهای مسافری در مقابله با این موشک ها بسیار اسیب پذیرند و هدف قرار گرفتن یکی از این هواپیماها در یک فرودگاه غیر نظامی بوسیله این موشکها میتواند به یک فاجعه انسانی تبدیل شود.

موشک های سام 7 با قابلیت حمل اسان قیمت کم و تاثیر گداری قابل قبول  یکی از بهترین موشک های سطح یه هوای انفرادی میباشند.با استفاده از این سلاح میتوان یک واحد کوچک پیاده نظلم را به یک واحد ضد هوایی ضربتی نه چندان فوق العاده ولی موثر تبدیل کرد.

در اخر خاطر نشان میکنم که موشک میثاق کپی موشک استرلا است و ایران به تازگی تولید ان را شروع کرده است.


 Image


 منبع:ماهنامه جنگ افزار

 


نوشته شده توسط: علیرضا | آخرین ویرایش:پنجشنبه 27 بهمن 1384 | نظرات ()

سیستم موشك ضد هوایی قدرتمند چاپارل

شنبه 15 بهمن 1384  10:02 ق.ظ

نوع مطلب :مطالبی در باره موشکها و بمبها ،

بازدید ::

Image


پدافند در ارتفاع پایین مساله ای است که امروزه بسیار به ان اهمیت داده میشود.جنگنده های پایین پروازو هلیکوپتر ها و موشک های کروزی که برای مخفی کیردن خود از دید رادار در ارتفاع پایین پرواز میکنند میتوانند بدور از چشم رادار وارد حریم هوایی هر کشوری شوند.زنجیره پدافند شامل حلقه های بسیاری میشود که یکی از این حلقه ها پدافند در ارتفاع پایین است.ارتش امریکا برای نیل به این هدف طی 3 دهه ی گذشته از دو سیستم پدافند موشکی در ارتفاع پایین استفاده کرده است که شامل موشک دوش پرتاب استینگر و سیستم موشکی نیمه خودکششی MIM-72 ملقب به <<چاپارل>>میباشد.چاپارل یک سیستم پدافند هوایی متحرک کوتاه برد ساخت امریکا است. 

چاپارل شامل چهار موشک AIM-9 سایدویندر که بر روی برجک یک خودروی زرهی شنی دار سوار شده اند میباشند.موشک ساید ویندر در واقع موشک هوا به هوای فروسرخ کوتاه برد نیروی هوایی و دریایی امریکاست که از تمامی جنگنده های امریکایی شلیک میشود و با کمی تغییر ان را به عنوان موشک پدافندی به خدمت گرفته اند.این نمونه سایدویندر در واقع نمونه ی تغییریافته ی AIM9L میباشد.این موشک دارای هدایت فروسرخ یا همان مادون قرمز است.موشک پس از قفل شدن سیستم هدایتی مادون قرمز که بر روی دماغه موشک است به سوی هدف شلیک شده و به تعقیب گرمای خروجی از موتور هواپیما یا هلیکوپتر پرداخته و هدف خود را دنبال و ان را منهدم میکند.این موشک بعد از شلیک خود به سوی هدف رفته و نیاز به هدایت خارجی ندارد.



Image 



چاپارل تاکنون به صورت عملیاتی برضد هیچ هدفی استفاده نشده ولی به طور

گسترده در ارتش امریکا به خدمت گرفته شده است.همتای اروپایی چاپارل سیستم موشکی کوتاه برد راپیر ساخت انگلستان است.این موشک را میتوان بر ضد انواع هلیکوپتر و هواپیماهای جنگی در ارتفاع پایین استفاده کرد.چهار موشک سایندویندر بر روی برجک متحرک قرار میگیرند.همچنین یک واحد اتش چاپارل دارای یم یک کامیون پشتیبانی با 8 موشک یدکی سایندویندر هستند.خودروی شلیک کننده ی موشک ها از نوع M730A2 است که نمونه ی تغییر یافته ی نفربر M113 است.رادار چاپارل از نوع مارک XII ساخت هیوز است که در باند D کار میکند و بر روی برجک موشک نصب میشود.گفته میشود برد کشف این رادار برابر با 30 تا 40 کیلومتر است.قیمت هر فروند موشک سیستم چاپارل 800.000 دلار و قیمت هر واحد اتش ان 1.5 میلیون دلار است.تا سال 1990 ارتش امریکا 596 واحد اتش و 5353 موشک را به خدمت گرفته است.در سال 1994 طی فرمانی تمامی چاپارل ها از خدمت خارج شده و به گارد ملی پیوسته اند.



Image

مشخصات فنی موشک
طول:2.91
قطر بدته:12.7
وزن:84
حداکثر برد:4800 متر
حداکثر ارتفاع :2500 متر
موتور موشک:mk36
ورن سر جنگی: 12.5
حداکثر سرعت:2.5 ماخ


نوشته شده توسط: علیرضا | آخرین ویرایش:پنجشنبه 27 بهمن 1384 | نظرات ()