تبلیغات
نیروی هوایی ایران (iranianairforce) - مطالب بهمن 1384

هواپیما های باری تاکتیکی

شنبه 29 بهمن 1384 02:02 ق.ظ   نویسنده : صمد      


هواپیماهای باربری سنگین استراتژیك

این نوع هواپیماها نوعاً بارهای سنگین ( تانك، هلیكوپتر حمله، نفربرهای زرهی، توپ و قشون مسلح ) را با سرعتهای بالا به مناطق دور دست در زمان كوتاه جابجا میكنند. این هواپیماها فقط متعلق به روسیه و آمریكا می باشند، مانند:

C-5, C-17, An-124

وزن برخاست این هواپیماها از 260 تا 450 تن بوده، مقدار بار آنها از 78 تا 250 تن، سرعت آنها حدود 900 كیلومتر در ساعت و موتورهای آنها نوعاً چهار عدد و هر كدام دارای تراست 30 تا 35 هزار پوندی می باشند. قیمت این هواپیماها از 80 تا 120 میلیون دلار می باشد.

 

تصویر هواپیمای سی ۱۷



این هواپیماها نوعاً به سه دسته اصلی تقسیم می شوند:

·         باربری تاكتیكی سبك مانند جی 222 ایتالیا، كاسا 225 اسپانیا، An-24 شوروی سابق، ترانس آل فرانسه

برد : 1 تا 2 هزار كیلومتر، وزن برخاست: 22 تا 25 تن، سرعت: 400 تا 500 كیلومتر بر ساعت، نرخ اوجگیری: 1000 تا 1500 پا در دقیقه، بار مفید: 4 تا 8 تن، تعداد و قدرت موتور: دو موتور و هر موتور 2500 تا 3000 اسب بخار.

 



 بار بری تاكتیكی متوسط مانند C-130 آمریكا، An-12 شوروی سابق

برد : 1.5 تا 4 هزار كیلومتر، وزن برخاست: 60 تا 70 تن، سرعت: 550 تا 650 كیلومتر بر ساعت، نرخ اوجگیری: 2000 پا در دقیقه، بار مفید: 20 تن، تعداد و قدرت موتور: چهار موتور و هر موتور حدوداً 4500 اسب بخار.

 


 باربری تاكتیكی سنگین مانند An-22 شوروی سابق و C-141  آمریكا و IL-76 شوروی سابق

برد : 4 تا 8 هزار كیلومتر، وزن برخاست: 150 تا 250 تن، سرعت: 750 تا 950 كیلومتر بر ساعت، نرخ اوجگیری: 2000 تا 4000 پا در دقیقه، بار مفید: 31 تا 80 تن، تعداد و قدرت موتور: چهار موتور جت و هر موتور حدوداً 25000 پوندو یا چهار موتور پراپ و هر موتور 15000 اسب بخار

 

 


آخرین ویرایش: شنبه 29 بهمن 1384 02:02 ق.ظ
دیدگاه ها ()

هواپیما های بدون سرنشین

چهارشنبه 26 بهمن 1384 02:02 ق.ظ   نویسنده : صمد      



امروزه از هواپیماهای بدون سرنشین بطرز چشمگیری استفاده شده و بعنوان یكی از مهمترین و كارآمد ترین نوع تجهیزات نظامی و دفاعی محسوب می شود. این پرنده های بدون خلبان با نفوذ به عمق هدف می توانند اطلاعات ذی قیمتی را كسب نموده و فرماندهان را در پیشبرد اهدافشان یاری رسانند. علاوه بر آن محدودیت هایی را كه ممكن است یك هواپیمای شناسایی ، رهگیری در انجام ماموریت خود داشته باشد این دسته از پرنده ها بخوبی ایفای نقش می نمایند. از هواپیماهای بدون سرنشین می توان بعنوان سكوهای مراقبتی ، پلهای ارتباطی و نظایر آن استفاده كرد. پرنده های بدون سرنشین علاوه بر مقاصد نظامی كاربرد روبه رشدی در امور غیر نظامی پیدا كرده و از محبوبیت خاصی برخوردار هستند.

 از این هواپیماها در امور نقشه برداری ، كشاورزی ، كنترل ترافیك ، هواشناسی ، آموزش های خلبانی و... استفاده شده و كارایی بالایی از خود نشان داده اند. از مهمترین ویژگی های یك پهپاد عبارتند از : 1- هزینه تمام شده پایین تر با توجه به انواع سرنشین دار هواپیماها و بالگرد ها 2- ابعاد كوچك و وزن كم 3- تحرك و سرعت عمل بالا و پایداری بیشتر در پرواز 4- تنوع پذیرش انواع ماموریت ها با ضریب اطمینان بالا در عملیاتها 5- استفاده از سامانه های هوشمند و پیشرفته و توان برقراری ارتباط شبكه ای 6- توانمندی در پنهانكاری و بازیافت موفقیت آمیز پرنده های بدون سرنشین امروزه در دو كلاس زیر تقسیم بندی می شوند: الف : هدایت پذیر از دور یا RPV ب : هدایت پذیر از دور و درون یا UAV RPV ها ساده ترین نوع از یك هواپیمای بدون سرنشین محسوب می شود . این پرنده با ساختاری بسیار ساده با استفاده از یك موتور احتراق داخلی از نوع پراپ و یك دستگاه رادیو كنترل هدایت شده و می تواند بمدت محدودی پرواز نماید. از این دسته هواپیماها بیشتر برای تفریح و ورزش ، آموزش پایه خلبانان ، آموزش و تمرین هدف پدافندی استفاده می شود. هزینه تمام شده برای این هواپیما اندك بوده و مداومت پروازی محدودی دارد. از اینرواز توان نفوذ پذیری كمتری در ماموریت ها برخوردار است. قدرت هواپیماهای RPV ارتباط مستقیم با نوع موتور و رادیو كنترل آن دارد. هر چه توان و قدرت موتور و رادیو بیشتر باشد می توان انتظار بالاتری را از هواپیما در انجام ماموریت های محوله داشت.

 در RPV ها كنترل از راه دور توسط یك سامانه رادیویی انجام می شود. چنانچه هواپیما به تجهیزات تصویر برداری ، و تحقیقاتی مجهز باشد ارتباط بصورت Off Line خواهد بود و پس از بازیافت هواپیما تصاویر بدست آمده طی فرایندی قابل استفاده است. قدرت نفوذ RPV ها با توجه به نوع موتور و رادیو بین 1 تا 15 كیلومتر متغیر است. سقف پروازی هواپیما محدود بوده و امكان پنهانكاری نیز بسیار ضعیف است. سیستم فرود این دسته از هواپیماها معمولاً توسط چرخ های لاستیكی انجام می شود و در برخی شرایط می توان هواپیما را مجهز به ارابه اسكیتی و چتر نمود. امكان ایجاد باند پروازهم ،درزمین های مسطح و خاكی وجود دارد. UAV نوع تكامل یافته یك RPV است. این هواپیماها در زمره پیشرفته ترین و كاربردی ترین هواپیماهای بدون سرنشین محسوب شده و امروزه از آنها با كاربری های متعدد و مختلف استفاده می شود. UAV ها دارای ساختاری مشابه RPV ها هستند با این تفاوت كه سیستم هدایت و كنترل آنها از راه دور با استفاده از سامانه هوشمند رایانه ای و مرتبط با ماهواره موقعیت یاب جهانی GPS‌ انجام می شود. در این روش هواپیما پس از پرتاب با استفاده از سیستم جی پی اس كنترل و هدایت شده و این امكان وجود دارد تا با بكارگیری سامانه های AUTO PILOT یا خلبان خودكار مسیر پروازی را از قبل تعریف نموده و هواپیما را در راستای آن به پرواز در آورد. همچنین این امكان وجود دارد تا اطلاعات یك مسیر مشخص از راه دور به پرنده منتقل شده و یا قسمتی از اطلاعات تغییر یابد. به همین جهت ممكن است قیمت آنها حتی از برخی هواپیماهای سرنشین دار بیشتر شود .

 UAV‌ها این امكان را دارند تا در حین پرواز اطلاعاتی را بصورت تصویری و كاملاً زنده به ایستگاه زمینی خود منتقل كرده و عكس های واضحی را از مسیر پروازی خود گرفته و با همین روش منتقل نماید. یك هواپیمای UAV می تواند از انواع موتور های پراپ سبك و فوق سبك و مینی جت و الكتریكی استفاده كرده و به این ترتیب قدرت نفوذی بین 10 تا 50 كیلومتر را دارد . در برخی شرایط و با ارتقاء سامانه هدایتی و نصب سیستم های راداری می تواند عمق فعالیت این هواپیما ها را تا صد ها كیلومتر افزایش داد. از همین رو امكان اختفاء بسیار موثر وجود داشته بطوری كه می توانند ساعت ها از دید رادار ها و سیستم های پدافندی پنهان شده و پرواز نمایند. از هواپیماهای UAV بمنظور شناسایی و موقعیت یابی هدف و بررسی آن، آموزش ، مرزبانی ، كنترل محیط زیست ، نقشه برداری و هواشناسی ، فعالیت های بشر دوستانه و نظایر آن بهره می برند. نوع تكامل یافته این پرنده ها بصورت MICRO UAV بیشتر بمنظور انجام فعالیت های نظامی و جاسوسی طراحی شده اند . میكرو ها از جثه بسیاری كوچكی برخوردار هستند. برخی از این هواپیما ها ابعادی به اندازه یك كف دست دارند. هدایت میكرو ها كاملاً ماهواره ای بوده و به موتور های كوچك الكتریكی مجهزهستند. لازم به توضیح است برای پرتاب هواپیماهای بدون سرنشین علاوه بر انواع باند ها می توان از سیستم هدایت راكتی یا JATO و پرتابگری های پنوماتیكی استفاده كرد

آخرین ویرایش: - -
دیدگاه ها ()

پایگاه های متحرک ایالات متحده

سه شنبه 25 بهمن 1384 03:02 ق.ظ   نویسنده : صمد      



ناوهای هواپیما بر با ارتفاعی برابر با یک ساختمان بیست طبقه بیرون از آب و طولی برابر با 333 متر در همان نگاه اول تعجب همگان را بر می انگیزند ؛ اما دلیل آن بزرگی و عظمت بی نظیر ناو نیست بلکه توانایی این فرودگاه کوچک شناور در به پرواز در آوردن هواپیما های جنگی بوده که چنین حسی را بوجود می آورد . در آب های آزاد ناو های هواپیما بر بعنوان خاک یا قلمرو خود مختار محسوب می شوند و خدمه می توانند به مانند اینکه در کشور خود هستند رفتار کنند البته تا زمانی که به سواحل کشورهای دیگر نزدیک نشده اند . بنابراین نظامیان ایالات متحده بدون نیاز با توافق با کشوری ، گروه رزمی ناو هواپیما بر خود که شامل یک ناو هواپیما بر و شش تا هشت کشتی اسکورت دیگر است را به منطقه ارسال می دارند . جنگنده ها ، بمب افکن ها و سایر هواپیما های نظامی می توانند با پرواز به سمت اهداف دشمن دوباره به پایگاه تقریبا امن خود که همان گروه رزمی ناو هواپیمابر بوده باز گردند . ناو های هواپیما بر می توانند با سرعت 35 نات ( 64 کیلومتر بر ساعت ) بر روی آب حرکت کنند . این توانایی یعنی رسیدن به منطقه درگیری در عرض چند هفته . البته ایالات متحده در حال حاضر شش پایگاه درسراسر جهان برای ناوگان ناوهای هواپیمابر خود ایجاد کرده که با فلسفه واکنش سریع و اعزام ناوها از نزدیک ترین پایگاه به منطقه درگیری مورد استفاده قرار می گیرند . با بیش از یک میلیارد قطعه سوپر ناو های هواپیما بر کلاس « نیمیتز » ایالات متحده در بین پیچیده ترین ماشین های ساخته شده توسط بشر قرار می گیرند اما در سطح مفهومی عملکرد و هدف از ساخت هریک از آن ها بسیار ساده است بطوریکه برای انجام چهار کار پایه طراحی و ساخته شده اند . 1-حمل و نقا هواپیماهای نظامی دردریا 2- عمل کردن به مانند یک فرودگاه کوچک برای به پرواز درآوردن و نشاندن هواپیماها 3- استفاده به عنوان یک مرکز فرماندهی عملیات 4- جا دادن به افراد و پرسنلی که برای انجام این کارها مورد نیاز می باشند
برای به انجام رسانیدن این اهداف یک ناو هواپیمابر باید قابلیت های یک کشتی را با یک پایگاه هوایی و همچنین یک شهر کوچک ترکیب کند . ناو هواپیما بر باید دارای یک عرشه پروازی برای نشست و برخاست هواپیماها ، قسمت فرماندهی و کنترل ، سیستم پیش رانشی ، سیستم های گوناگون دیگر ( شامل آب ، غذا ، سیستم دفع فاضلاب و زباله ، سرویس پستی ، رادیو ، تلویزیون و چاپ روزنامه داخلی ) و همچنین بخش اصلی از بدنه کشتی که در داخل آب قرار می گیرد ، باشند . بخش بدنه در زیر خط آب بصورت قوس دار ونسبتا باریک است . بخش بالای خط آب به طرف بیرون گسترده می شود تا عرشه پروازی را تشکیل دهد . بخش زیری نیز از دو قسمت تشکیل یافته است که در واقع دو لایه مجزا بوده که در صورت اصابت اژدر به پوسته بیرونی ، پوسته داخلی بعنوان محافظ از درهم شکستن و غرق شدن کشتی جلوگیری می کند . از دهه پنجاه تا کنون تقریبا همه سوپر ناو های هواپیما ب
ر ایالات متحده توسط شرکت « نورث روپ گرومن » واقع در نیوپورت نیوز ساخته شده اند . برای سادگی در پروسه ساخت ، این ناو ها بصورت مدولی ساخته شده و سپس مونتاژ می شوند که هر کدام ازاین مدول ها به سوپر لیفت معروفند.هر یک از این سوپر لیفت ها می توانند 70 تا 800 تن متریک وزن داشته باشند . ناوهای هواپیمابرمدرن ازحدود 200 مدول یا سوپر لیفت تشکیل یافته اند . ناگفته نماند آخرین مدول که در پروسه ساخت ومونتاژ نهایی نصب می شود جزیره یا همان ساخنمان فرماندهی روی عرشه ناو است که 575تن وزن دارد . مانند تمام کشتی ها ناوهای هواپیمابر هم در اقیانوس ها توسط نیروی پیش رانشی پروانه حرکت می کنند. البته با 6.4 متر پهنا هر کدام از چهار پروانه ناو هواپیما بر در کلاسی متفاوت از دیگر کشتی ها قرار می گیرند . هر یک از پروانه ها به یک شفت متصل بوده که توسط توربین بخار قدرت گرفته از راکتور هسته ای به گردش در می آیند . سیستم پیش رانشی ناو از دو راکتور هسته ای تشکیل یافته است که در محفظه ای زره پوش شده واقع در وسط ناو قرار دارند . این راکتورهای هسته ای بخار مورد نیاز برای بحرکت درآوردن توربین و در نتیجه پروانه کشتی را تأمین می کنند . قابل ذکر است که بنا به آمار منابع غیر رسمی قدرت سیستم پیش رانشی ناو بیش از دویست و هشتاد اسب بخار است . چهار توربین ناو همچنین برق مورد نیاز سیستم های الکتریکی و الکترونیکی ناو را تأمین می کنند که شامل سیستم شیرین کننده آب دریا نیز بوده و این سیستم روزانه بیش از یک و نیم میلیون لیتر آب دریا را به آب قابل شرب تبدیل می کند . ناوهای هواپیمابر پانزده تا بیست سال نیاز به سوخت گیری ندارند . البته راکتورهای هسته ای خطرات خاص خود را داشته و سوخت گیری مجدد ناو پروسه ای است که حدود سه سال به طول می انجامد
به ارقام زیر در مورد ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز توجه کنید
ارتفاع کلی برابر 74 متر ؛وزن آب جابجا شده توسط ناو در حالت بارگیری کامل رزمی برابر با 88000 تن متریک ؛وزن فولاد سازه ای برابر با 54000 تن متریک ؛مساحت کل عرشه پروازی برابر با 1.8 هکتار ؛طول عرشه پروازی 333 متر و عرض عرشه پروازی 78 متر ؛تعداد بخش یا اتاق ها برابر با چهارهزار واحد ؛وزن هرکدام از لنگرها برابر با 30 تن ؛وزن هریک از دانه های زنجیر لنگر برابر با یکصدوشصت کیلو گرم ؛وزن هر یک از پروانه ها سی تن ؛وزن هر یک از سکان ها 41 تن متریک ؛ظرفیت ذخیره سوخت هواپیما 12.5 میلیون لیتر ؛تعداد تلفن های داخل کشتی
برابر با 2500 دستگاه ؛تعداد تلویزیون های ذاخل کشتی برابر با 3000 دستگاه ؛طول کل کابل کشی داخل ناو برابر 1600 کیلومتر ؛ظرفیت هوای سیستم تهویه برابر با 2040 تن متریک ؛ظرفیت غذای ذخیره یخ زده و خشک شده در ناو برابر غذای 6000 نفر به مدت 70 روز ؛میزان محموله پستی در یک سال چهارصد و پنجاه هزار کیلوگرم ؛تعداد 6 پزشک و 5 دندانپزشک با یک بیمارستان 51 تخت خوابی
عرشه پروازی یکی از هیجان انگیز ترین و در عین حال خطرناک ترین محل ها برای کار است . از آنجا که بر خلاف باندهای معمولی ناوها طول باند کمتری دارند بنابراین برخاستن از آن و فرود آمدن بر آن در سرعت های بالایی انجام می پذیرد که برای خدمه روی عرشه می تواند بسیار خطر آفرین باشد و حتی ذره ای خطا از جانب خدمه یا خلبان ممکن است به مرگ و آسیب های جدی بینجامد
تیک آف
برای اینکه به پرواز در آمدن هواپیماها از روی سطح ناو ساده تر انجام گیرد ، ناو هواپیمابر در خلاف جهت باد و با سرعت زیادی حرکت می کند . با این کار به دلیل عبور جریان های هوا از روی بال نیروی لیفت بیشتری ایجاد شده و به میان کمی موجب کاهش سرعت تیک آف هواپیما می شود . اما این سرعت برای به پرواز در آوردن هواپیماهای سنگین نظامی ناکافی است بنابراین از وسیله ی دیگری بنام کاتاپولت ( منجنیق ) برای شتاب دادن به هواپیما در مسافت کوتاه استفاده می کنند . هر کدام از این کاتاپولت ها که تعداد آن روی عرشه ناوهای هواپیمابر کلاس نیمیتز به چهار دستگاه می رسد تشکیل یافته از دو پیستون درون دو سیلندر موازی در زیر عرشه که هر کدام طولی برابر با یک زمین فوتبال دارند . پیستون ها هر یک دارای برجستگی هایی هستند که از شکاف روی عرشه بیرون آمده و به حامل کوچکی متصل می گردند . جهت آماده سازی هواپیما برای تیک آف خدمه عرشه پوازی آن را به محل مورد نظر پشت کاتاپولت هدایت می کنند سپس میله یدک کش روی چرخ دماغه را به شکافی روی حامل کاتاپولت نصب می کنند . خدمه میله ی نگهدارنده ای را نیز بین پشت چرخ جلو و حامل نصب می کنند که این قطعه در هواپیماهای اف-14و اف-18 روی چرخ دماغه بصورت یکپارچه ساخته شده است . همزمان با متصل کردن چرخ دماغه به حامل کاتاپولت خدمه ی عرشه پروازی صفحات منحرف کننده گازهای خروج اگزوز را نیز در پشت هوا
پیما بالا می برند . وقتی تمام این مراحل انجام گرفت افسر کاتاپولت معروف به شوتر که در یک گنبد شیشه ای کوتاه روی عرشه پروازی بر تمام مراحل نظارت دارد سوپاپ سیلندرهای کاتاپولت را باز کرده در نتیجه سیلندرها توسط بخار پر فشار تولید شده در راکتور ناو پر می شوند . این بخار نیروی پیش رانشی برای کاتاپولت کردن هواپیما و ادامه پرواز با سرعت ایمن را تأمین می کند . اگر میان این بخار که بستگی به نوع هواپیما دارد کم باشد نیروی لیفت کافی ندارد و هواپیما را به داخل اقیانوس پرتاب خواهد کرد و اگر زیاد باشد ، خیز برداشتن سریع کاتاپولت موجب شکستن چراغ دماغه خواهد شد . قبل از پرتاب ، خلبان هواپیما از تمام قدرت موتورهای آن استفاده می کند که در این زمان میله نگهدارنده مانع حرکت هواپیما به جلو می شود . در این زمان افسر کاتاپولت با اشاره به خلبان پیستون را رها کرده و هواپیما پرتاب می شود . در انتهای مسیر کاتاپولت ، میله یدک کش از حامل جدا شده و هواپیما به پرواز با نیروی موتورها خود ادامه می دهد . سیستم کاتاپولت می تواند یک جنگنده بیست تنی را در زمانی حدود دو ثانیه از صفر به سرعت 270 کیلومتر در ساعت برساند . قابل ذکر است که ناو هواپیمابر توانایی به پرواز در آوردن یک هواپیما را در بیست ثانیه دارد
فرود
فرود روی عرشه ای که فقط حدود 150 متر باند برای نشستن هواپیما دارد آن هم با سرعتی که جنگنده های سریع نیروی دریایی دارند یکی از سخت ترین کارهای خلبان است . برای فرود بر روی عرشه ناو هر هواپیما باید دارای قلاب دم باشد . خلبان هواپیما با تقرب و فرود دقیق سعی خواهد کرد یکی از چهار کابل نگهدارنده هواپیما روی عرشه ناو را با قلاب دم بگیرد . این کابل های فولادی که در عرض باند فرود و بموازات یکدیگر قرار گرفته اند ، به سیلندرهای هیدرولیکی زیر عرشه فرود متصلند که وقتی قلاب دم هواپیما با یک از این کابل ها در گیر می شود کابل مذکور بیرون آمده در نتیجه سیلندر هیدرولیکی انرژی هواپیما را جذب می کند . چنین سیستمی می تواند هواپیمایی با 24 تن وزن و 241 کیلومتر در ساعت سرعت را در مسافت حدود 96 متر متوقف کند . این کابل های موازی به فاصله 15 متری از هم قرار گرفته اند بنابراین منطقه بیشتری را برای تماس چرخ ها به خلبان می دهند . معمولا خلبان ها کابل سوم را هدف گیری می کنند که ایمن ترین حالت ممکن است ، هدف گیری کابل اول به دلیل لزوم نزدیک شدن به لبه ناو آن هم در حدی خطرناک کار درستی نیست . پروسه فرود با بازگشت هواپیماها به ناو و با اجرای طرح پرواز بیضی شکل ، با تنظیم زاویه دقیق تقرب از سوی خلبان ، انجام می شود و اولین اجازه فرود را هواپیمایی کسب می کند که کمترین ذخیره سوخت را داشته باشد . برای کمک به خلبان جهت اجرای یک فرود خوب افسر علایم از طریق رادیو و چراغ های روی عرشه ناو با ارسال علایم او را راهنمایی می کند . اگر هواپیما درست در مسیر باشد چراغ سبز به خلبان نشان داده می شود و در غیر این صرت از رنگ های دیگر استفاده می شود تا خلبان اقدام به اصلاح مسیر یا لغو و اجرای دویاره آن کند . سیستم نوری لنزهای اپتیکی فرسنل هم در کنار افسر علایم به خلبان برای فرود کمک می کند . این سیستم متشکل از یک سری چراغ و لنزهای فرسنل است که بر روی یک سکوی پایدار شده توسط ژیروسکوپ نصب شده اند . لنزها باعث تمرکز نور بصورت شعاع های باریکی با زوایای مختلفی در آسمان می شوند . درست زمانی که چرخ های هواپیما با عرشه ناو تماس پیدا کردند خلبان اهرم گاز را تا آخر فشار داده و قدرت موتورها را با پس سوز به حداکثر می رساند . چون در صورتی که هواپیما با قلاب ها درگیر نشود خلبان باید بتواند با حفظ سرعت دوباره از روی ناو برخیزد . ناگفته نماند که باند فرود ناو با چهارده درجه انحراف از محور طولی روی عرشه ناو قرار گرفته است
آشیانه هواپپماها
روی عرشه پروازی تعداد کمی هواپیما پارک می شوند و هواپیماهایی که مورد نیاز نیستند به آشیانه فرستاده می شوند . آشیانه هواپیماها دو طبقه پایین تر از عرشه پروازی قرار گرفته است که با 209 متر طول ، 34 متر عرض و 8 متر ارتفاع امکان جا دادن به بیشتر انواع هواپیماها وهلیکوپترها را دارد . آشیانه می تواند حدود 60 فروند هواپیما ، مخازن سوخت و قطعات یدکی را در چهار بخش خود جای دهد . برای انتقال هواپیماها به عرشه پروازی از چهار بالابر سریع استفاده می شود که نیرو هیدرولیکی کافی برای بالا بردن دو هواپیمای 35 تنی را دارند . قسمت انتهایی آشانه و عقب کشتی هم در اختیار بخش تعمیر و نگهداری است که دارای منطقه بازی نیز برای آزمایش موتورها با پس سوز می باشد . تیپ هوایی مستقر در ناو حدودا از 9 اسکادران تشکیل یافته که جمعا هفتاد تا هشتاد فروند هواپیما را شامل می شود . این هواپیماها شامل انواع اف/ای-18هورنت ، اف-14تام کت ، ای-2سی هاوک آی ، اس-3بی وایکینگ ، ای آ-6بی پراولر و هلیکوپتر اس اچ-60سی هاوک می باشند . جالب است بدانید یک ناو هواپیمابر کلاس نیمیتز می تواند پنجاه جنگنده را جهت اجرای یکصدوپنجاه حمله در روز به پرواز درآورد و در زرادخانه خود بیش از 4000 انواع بمب را دارد
خدمه عرشه
به جهت اینکه روی عرشه مشکلی پیش نیاید تمام افراد مسئول روی عرشه لباس رنگ مخصوص شغل خود را در بر می کنند . ارغوانی مسئولان س
وخت هواپیما معروف به انگورها ؛ آبی جابجا کننده های هواپیماها، مسئولان بالابر ، راننده های یدک کش ، پیغام برها و مسئولان ارتباطات ؛ سبز مسئولان کاتاپولت و کابل های نگهدارنده ، مهندسان تعمیر ونگهداری ، مسئولان فرود هلیکوپتر ؛ زرد افسران کاتاپولت و کابل های نگهدارنده ، راهنمایان هواپیماها ، افسران جابجایی هواپیماها ؛ قرمز افسران مهمات ، مسئولان عملیات نجات ؛ قهوه ای افسران مسئول هواپیماهای تیپ هوایی ؛ سفید بازرسان اسکادران هواپیماها ، افسران علایم فرود ، افسران ناظر و پرسنل پزشکی
تسحیلات تدافعی و تجهیزات راداری
موشک های زمین به هوای سی پارو و موشک های ضد موشک رم ؛ چهار توپ چرخان 20 میلیمتری با سرعت تیر اندازی 3000 تیر در دقیقه و برد یک و نیم کیلومتر ؛ سیستم های چف و فلر برای منحرف کردن انواع موشک ها و اژدرها ؛ سیستم های جنگ الکترونیک و سیستم های پیشرفته راداری باندهای سی و جی و همچنین شناسایی دوست از دشمن
ناوگان کلاس نیمیتز ایالات متحده به شرح زیرند
USS Nimitz ( CVN 68 ) ( سال ورود به خدمت 1975 اکنون در حال سوخت گیری است )
USS Dwight D.Eisenhower ( CVN 69 ) ( 1977)
USS Carl Vinson (CVN 70) ( 1986)
USS Abraham Lincoln (CVN 72) (1989)
USS George Washington ( CVN 73) (1992)
USS John C.Stennis (CVN 74) (1995)
USS Harry S. Truman ( CVN 75) (1998)
USS Ronald Reagan ( CVN 76) (2003)
USS George H.W.Bush (CVN 77) ( در حال ساخت ، سال ورود به خدمت 2009 )
همچنین کلاس جدید ناوهای CVN 78 که در سال 2007 ساخت آن شروع خواهد شد احتمالا تا سال 2014 وارد خدمت می شوند که مجهز به سامانه های پیشرفته تری هستند و نیاز به خدمه کمتری هم دارند . البته ناگفته نماند که ناوهایی علاوه بر کلاس نیمیتز هم هم اکنون در حال خدمتند که به سن بازنشستگی رسیده اند مثل کلاس کیتی هاوک ، انترپرایز و جان اف کندی . خوب است بدانید مأموریت هر ناو 18 ماه به طول وی انجامد . شش ماه برای آماده سازی و تمرین خدمه ، شش ماه عملیات اصلی و شش ماه بعد از بازگشت به بندر اصلی خود . البته در موارد ضروری بارهای کم حجم توسط هواپیمای باربری سی-2 به ناو منتقل می شوند . معمولا حد اقل سه ناو هواپیمابر بصورت همزمان در حال آماده باش در اقیانوس ها بسر می برند . ساخت و بهینه سازی هر کدام از این ناوهای هواپیمابر بیش از شش میلیارد دلار برای یانکی ها تمام شده و هزینه عملیاتی نگهداشتن هر کدام از آن ها هم در سال به بیش از دویست میلیون دلار هزینه نیاز دارد .
منبع   air-university.blogspot.com

آخرین ویرایش: - -

دیدگاه ها ()

فیلمهای میلیتاری

شنبه 22 بهمن 1384 06:02 ق.ظ   نویسنده : صمد      


اف 16
http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/Pitch_Black_Arrivals.mpg

http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/16AD_Arrival_By_Train.mpg


MPEG video clip, 2.47MB

سیستم ضد هوایی سنگاپور

http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/RSAF_I_Hawk_GBAD.mpg

MPEG video clip, 1.91MB



اف 18

http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/FA18_Arrival.mpg

MPEG video clip, 1.86MB



http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/FA18_Flightline.mpg
MPEG video clip, 5.5MB


رویال ایر فورس

http://www.defence.gov.au/pitchblack/video/RTAF_Pilot_Seq.mpg

MPEG video clip, 6.6MB


ناو های جنگی

http://www.defence.gov.au/rimpac04/video/RIMPAC_NEWCASTLE.mpg

MPEG Video clip 14.9MB


http://www.defence.gov.au/rimpac04/video/RIMPAC_PARRAMATTA.mpg

MPEG Video clip 10.62MB


آخرین ویرایش: - -
دیدگاه ها ()

موشک سطح به هوای سام ۷

سه شنبه 18 بهمن 1384 11:02 ق.ظ   نویسنده : علیرضا      


......................................................به نام خدا...........................................................

پس از جنگ جهانی دوم و با ورود به عرصه ی هواپیماهای سریع جت ساقط کردن و مقابله با نیروی هوایی مهاجم همواره یکی از دغدغه های ارتش ها و خصوصا نیروهای زمینی بوده است.در این بین طراحی و ساخت انواع مسلسل های صد هوایی تا حدودی پاسخگوی این نیاز شده ولی قطعا هیچ مسلسل ضد هوایی را نمیتوان از نقطه نظر عملکرد با موشک های ردیاب مقایسه کرد.


Image 


بدرستی نمیشود مشخص کرد که اولین بار کدام کشور دست به طراحی و ساخت موشکهای سطح یه هوایی زد که قابلیت شلیک به صورت انفرادی را دارا باشند.بسیاری بر این باورند که موشک سطح یه هوای سام 7 روسی مانند رقیب خود چشم قرمز که در میان نیروهای عضو پیمان ناتو جا خوش کرده بود توانست به موشک انفرادی سطح به هوای اصلی نیروهای عضو پیمان ورشو و دیگر هم پیمانان شوروی تبدیل شود.استرلا یک موشک انداز سبک و قابل حمل انفرادی بود که میتوانست توسط یک نفر شلیک شود.این سلاح حتی واحد های کوچک پیاده نظام را قادر میسازد تا با هلیکوپتر ها و هواپیماهای ملخ دار و حتی جت های کند درگیر شود.مدل SA-7a  یا (gk32m strela2) در سال 1968 وارد خدمت شد ولی طولی نکشید که با مدل جدیدتر یعنی SA-7b تعویض شد.



 

مدل دوم که در تیراژ کثیری تولید شد دارای خرج قویتری بود که سرعت و شتاب و همچنین برد موشک را افزایش داده بود.مدل SA-7a دارای بردی معادل 6/3 و ارتفاع عملیاتی معادل 20 تا 1500 متر بود.سرعت راکت آن نیز معادل 4/1 ماخ بود.در مدل SA-7b برد عملیاتی سلاح به 2/4 کیلومتر افزایش پیدا کرده بود همچنین ارتفاع عملیاتی ان به 2300 متر رسیده بود.سرعت مدل بهینه سازی شده نیز از 4/1 ماخ در مدل اولیه به 75/1 ماخ افزایش پیدا کرده بود.هر دو مدل SA-7a  و SA-7b مجهز به سیستم ردیابی مادون سرخ هستند و معمولا بر روی موتور هواپیما یا هلیکوپتر که از خود اشعه ی مادون سرخ متثاعد میکنند قفل کرده و ان را انقدر دنبال میکند تا به ان برخورد کرده و هدف را منهدم سازد.این سیستم هرگز جای خود را به سایر سیستمهای ردیابی رادیویی که از ظریب اطمینان بالاتری برخوردارند نداد.موشک انداز استرلا خالی از اشکال نبوده چنانچه دریاب مادون قرمز ان علی رغم داشتن فیلتری مخصوص که برای جذب پارازیتها و امواج مادون قرمز اضافی در نظر گرفته شده بود چندان دقیق عمل نمیکرد و گاها منابع حرارتی دیگر را با اگزوز هواپیما اشتباه گرفته و به تعقیب ان میپرداخته به طوری که در زمان جنگ ایران و عراق هم چندین بار به جای قفل کردن روی هواپیمای عراقی روی اشپزخانه های صحرایی ایران قفل کرد و باعث به شهادت رسیدن تعدادی از نیروهای ایرانی شد.

در هر حال موشک انداز سام 7 حد اقل برای فراری دادن هواپیماهای بمب افکن و جنگنده از ارتفاع پایین و راندن انان به ارتفاع بالاتر موفق بود.نا گفته نماند که در ارتفاعات بالاتر سیستم های پیشرفته تر ضد هوایی ترتیب هواپیماهای دشمن را میدادند.موشک انداز سام 7 بیشتر در درگیری با هلیکوپتر ها و هواپیماهای ملخ دار موفق بوده که با سرعت کمتری پرواز میکردند.


Image 


موفقیت های بدست امده در میادین جنگ:

در جنگ ویتنام تعداد زیادی از هواپیما ها و هلیکوپتر های امریکایی هدف موشک های سام 7 قرار گرفته و ساقط شدند.

نیروی هوایی کشور پرتغال یکی از قربانیان  کاربرد موشک های سام 7 توسط شورشیان افریقا بوده.شورشیان کشور موزامبیک توانستند تعداد زیادی از هواپیماهای ملخ دار ضد شورش امریکایی تی-6 که در اختیار نیروی هوایی پرتغال بود را نابود کنند.

گسترده ترین طیف کاربرد موشک های سام 7 را میتوان جنگ رمضان میان اعراب و اسراییل دانست.تعداد زیادی از هواپیماهای بمب افکن اسراییل توسط این موشک ها ساقط شدند.

گفته میشود که اعراب بیش از 4000 فروند از این موشکها را بسوی هواپیماهای اسراییلی شلیک کرده ند که در این میان تنها 17 فروند از هواپیماهای اسراییلی ساقط و 30 فروند دیگر بشدت اسیب دیدند.این امر یکی دیگر از نقاط ضعف موشکهای سام 7 را نمایان میکند که همانا نداشتن یک کلاهک جنگی نوثر است.البته همان طور که گفته شد مزیت اصلی این موشک راندن هواپیما به ارتفاع بالاتر و دور کردن انها از اهداف زمینی است.مصریها از این تاکتیک جنگی به خوبی استفاده کردند و پس از فراری دادن هواپیماهای اسراییلی به ارتفاعات بالاتر انها را با مسلسلهای صد هوایی FLAK و موشک های ضد هوایی روسی هدف قرار داده و منهدم میکردند.


Image 


موشک  استرلا شالوده دفاع ضد هوایی انفرادی ارتش سرخ شوروی و ارتشهای عضو پیمان ورشو را تشکیل داده بود.جواز ساخت این موشک به بسیاری از کشور های هم پیمان شوروی صادر شده است.بسیاری از گروههای چریکی و تروریستی مثل طالبان و القاعده و ببرهای تامیل را میتوان در لیست مشتریان این سلاح جا داد.متاسفانه هواپیماهای مسافری در مقابله با این موشک ها بسیار اسیب پذیرند و هدف قرار گرفتن یکی از این هواپیماها در یک فرودگاه غیر نظامی بوسیله این موشکها میتواند به یک فاجعه انسانی تبدیل شود.

موشک های سام 7 با قابلیت حمل اسان قیمت کم و تاثیر گداری قابل قبول  یکی از بهترین موشک های سطح یه هوای انفرادی میباشند.با استفاده از این سلاح میتوان یک واحد کوچک پیاده نظلم را به یک واحد ضد هوایی ضربتی نه چندان فوق العاده ولی موثر تبدیل کرد.

در اخر خاطر نشان میکنم که موشک میثاق کپی موشک استرلا است و ایران به تازگی تولید ان را شروع کرده است.


 Image


 منبع:ماهنامه جنگ افزار

 


آخرین ویرایش: پنجشنبه 27 بهمن 1384 05:02 ق.ظ
دیدگاه ها ()

تعداد کل صفحات ( 3 ) 1 2 3

درباره وبلاگ


  • نیروی هوایی ایران موشك كروز شهاب 3 موشك های ضد كشتی بم اتمی موشك ساحل به در یا هلی كوپتر و ناو های جنگی واسلحه و تانك و اف14 واف 16 و اف 22 و اف 35 و..میگ 31 و میگ 29 و ..

نویسندگان

  • صمد(357)

    علیرضا(12)